۱۳۹۷ چهارشنبه ۲۳ آبان
 
 
ایمیل خود را وارد نمائید :  
 
آرشیو خبر آمار بازدید: 608 کد مطلب: 2736  
چرا برخی کارمندان راه های نامتعارف را برای ارتقای شغلی برمی گزینند؟

چرا برخی کارمندان راه های نامتعارف را برای ارتقای شغلی برمی گزینند؟

۱۳۹۶ جمعه ۲۷ بهمن ساعت 17:22

 چرا برخی کارمندان راه های نامتعارف را برای ارتقای شغلی برمی گزینند؟

چرا برخی کارمندان راه های نامتعارف را برای ارتقای شغلی و کسب مدارج بالاتر را بر می گزینند؟

نظام اداری کشور ما بیمار و از کارافتاده است. این را صغیر و کبیر می دانند. داستانی تکراری که هر شخصی روایت خود را از آن دارد و ماهم روایتی دیگر را برایتان بازگون می کنیم.

پست و مقام

برای برخی در نظام اداری و دولتی ما پست و مقام حرف اول و آحر را می زند! هر چه می گویند و هر چه انجام می دهند در راستای تحقق این امر خطیر است! و چه بستری مناسبتر از یک نظام بیمار برای رسیدن به آن!

راه استاندارد ارتقا

هر کاری، هر عملیاتی، هر فرآیندی، استانداردی دارد و استاندارد و راه ارتقاء شغلی، بهره وری و کارایی و اثربخشی و در یک کلام عملکرد مثبت هر کارمند است در تمام بخش های اداری و دولتی.

پس چرا راه های نامتعارف؟

وقتی فردی نتواند به دلیل ناتوانی، خود را در مسیر استاندارد قرار دهد و مسیر ارتقاء شغلی خود را طی نماید، لاجرم از مسیرهای نامتعارف وارد می شود. البته در برخی دستگاهها و ادارات دولتی نیز چارچوب و ضوابط مشخصی برای ارتقاء شغلی وجود ندارد و ممکن برخی کارمندان توانمند نیز به ناچار پا در مسیر اینگونه راههای نا متعارف بگذارند!

راه های نامتعارف چیست؟

لابی گری، پارتی بازی، برجسته کردن اقدامات کوچک و ناچیز، زیرآب زدن، تخریب دیگران، تعریف و تمجید از مقامات مافوق که در اصطلاح عامیانه به تملق و چاپلوسی معروف است، باند بازی و دیگر راه هایی مطرح در نظام اداری!

سخن آخر

بسا افراد سالم و شایسته ای که به دلیل عدم تمسک به اقدامات نامتعارف ارتقاء، سالها نظام اداری از وجودشان محروم مانده است و چه بسا افراد ناسالم و تشنه ی قدرتی که به واسطه ی چاپلوسی، لابی گری و تخریب دیگران، خیلی زود به آرزوی خود می رسند.

اگر چه نظام های ارزشیابی، ارزیابی عملکرد، طرح تکریم و حاوی شاخص ها و مراجع اندازه گیری فعالیت های همکاران و مدیران است، اما غالباً یا به صورت فرمالیته به مستندسازی صرف و بدون نتیجه مشغولند و یا نتایج شان در زونکن ها ابتر مانده و از آنها هیچ استفاده ای نمی شود. گروه هایی که قرار است عملکرد کارمندان را ارزیابی کنند، واجد شایستگی لازم نبوده و اینچنین است که از کسانی که قابلیت لازم را ندارند، نمی توان توقع داشت قابلیتهای همکاران شان را به درستی کشف و امانتدارانه گزارش نمایند.

نظام اداری ما نه تنها به شایستگان رخصتی برای خدمت نمی دهد، بلکه ایشان را نیز به سمت فساد و یا گوشه گیری هل می دهد و دیری نمی پاید که شایستگان از شنا برخلاف مسیر جریان خسته شده و با آن همراه می شوند و یا کنار می کشند.

حراست های ادارات بیش از این که به حراست از منافع اداره و مردم بیندیشند، در جهت جلب رضایت مدیران و اطاعت از دستورات و حفظ منافع و مصالح ایشان گام برمی دارند، اینچنین است که تخلفات یا گزارش نمی شوند، یا با آنها برخورد نمی شود و یا به وجه المصالحه ای برای تعاملات ناسازنده بدل می شود.

علی رغم این که قوانین مناسبی برای ایجاد انضباط در انتصابات وضع و ابلاغ می گردد، اما تقریباً در تمام ادارات بدون رعایت این ضوابط، انتصابات صورت می گیرد. اصولاً چگونه می توان توقع داشت مدیرانی که براساس رابطه و بدور از شایستگی به قدرت رسیده اند در جهت اصلاح این وضعیت کوشا باشند؟! به خصوص که اجرای این قوانین را برای آینده ی شغلی خود مضر ببینند. در مواردی که حتی انتصابات خارج از روابط بخواهد انجام شود، بازهم شایستگی ملاک و معیار نخواهد بود و در غالب همین نوادر نیز، تنها معیارهای مورد استفاده، سابقه و تحصیلات خواهند بود و حال این که، ۲ شاخص مزبور تنها ۲ شاخص رده چندم از شایستگی بوده و شاخص هایی مانند کارآیی، اثربخشی، وجدان کاری، موفقیت های شغلی، رضایت ارباب رجوع، ابتکار، سلامت کاری و . در این فرایند حذف می شوند. نه تنها عزم به اجرای قوانین شایسته سالاری از سوی مدیران اجرایی نمی شود، بلکه نظارت شایسته ای نیز در این خصوص از سوی مراجع نظارتی صورت نمی گیرد. اداراتی که نقش ناظر بر ادارات دیگر را ایفا می کنند نیز متأسفانه حساسیت چندانی روی اجرای این قوانین نداشته و یا خودشان درگیر لابی گری ها شده و از سخت گیری روی این قوانین امتناع می نمایند.



,


نام :  
پست الکترونیکی :  
نظر شما :